Ik moet dit verhaal even kwijt. Die zaterdagavond was echt TE vreemd voor woorden! De eerste signalen deden zich al voor op het station, vanaf dat punt hadden we het moeten weten.  

    We zaten daar op het station op onze trein te wachten, en Mriek (type: lang, blond, blauwe ogen, waar iedere gemiddelde jongen al snel kwijlend naar staat te staren) had al snel een Aziaat naast zich die niet van haar af kon blijven. Al snel ging de discussie over muggen. Want WAAR komen die rotbeesten nou eigenlijk op af?

Ik: "Geur!"

Sia: "Lichaamswarmte!"

Mriek: "Geur."

Aziaat: "Op vrouwen!" *stilte*

Aziaat: "Ik heb het in de playboy gelezen." *nog meer stilte, en o-mijn-god-is-dat-zijn-lectuur?-blikken uitwisselen*

Aziaat tegen Mriek: "Ey, heb jij wel eens in de Playboy gestaan?"

Mriek: "Nee"

Aziaat: "Eej.. Je bent wel net zo lekker.. *grijns*"

 

O...ok! Deze jongen presteerde het om zich onmiddelijk van een gesprekspartner tot een amusementsattractie neer te zetten.

 

Er volgde nog meer stilte, en toen, vannuit het niets, die Aziaat:

"Ey, heb je wel eens een besneden piemel gezien?"

*Diepere stilte*

"Ik heb een besneden piemel" (Hinthinthint)

Ik heb toevallig deze keer niet mijn best gedaan om mijn lachen in te houden. Ik vroeg nog  hoe serieus dit was... Aan zijn teleurgestelde gezicht te zien, aardig serieus.

Eenmaal in de trein waren we de Aziaat kwijt. (Zo onbeleefd! Hij zei niet eens gedag :O)

 

Wij naar boogienight, wat gesocialized, gedanst en daarna zaten Mariek en ik bij de ingang te wachten. MET twee zoemende italianen. (waar die vandaan waren gekomen? :O) Ik kreeg een italiaan met lang haar die wel heel duidelijk VEEL meer tijd in zijn haar stak dan ik, (wooow, respect!) en Mriek had een twee koppen kleinere Italiaan bij zich (Op zich wel een schattig gezicht;)).

Het ritueel begon en eindigde met: "Kom met ons mee naar buiten, we krijgen jullie overal binnen."

Ik: (om verwachtingen te vookomen) "Ik heb een vriend!"

Langharige Italiaan: "O... Maar dat maakt toch niets uit? Je kent mij niet, gewoon gezellig."

Ze moesten en zouden met ons meegaan ergens naartoe. Overal naartoe?

 

Dus! Op naar Club 7even, waren we toen nog nooit geweest. (Hahahaha, een poging van mijn Italiaan tot een leuk gespreksonderwerp: "Volgens mij heb jij hele schattige tenen...")

 

Blijkt dat je entree moet betalen bij Club 7even. Mriek leegt haar zakken in haar rokje, (het was minirokjesavond voor ons) en... kan onze 20 euro niet meer vinden. Shortio-Italiaantje betaalde en wij huppelden vrolijk naar binnen.

 

Het gemiddelde publiek bleek daar rond de 24 te zijn en wij waren wel echt meisjes tussen al die grote vrouwen. (Qua leeftijd dan hea, Mriek steekt dan wel weer een stuk boven die grote vrouwen uit;)) Het was er geweldig, rare muziek, nog raardere dansende mensen en veel ruimte!

 

Wij dansen.

Zij dansen.

 

Wij dansen.

Shortio-Itialiaan slaat zijn armen over elkaar en gaat Mriek staan bekijken terwijl ze danst.

 

Wij eeh... gaan toch maar even naar de wc.

 

Nadat we verliefd waren geworden op de WCs van Club 7even (Zó groot! Zó mooi! Zó Stijlvol! Zúlke grote spiegels!) bespraken we toch maar even onze tactiek. Ze verwachten toch wel duidelijk iets van ons, omdat ze ons entreegeld hadden betaald (het klinkt echt goedkoop, hou maar op) maar wat toch ook wel overduidelijk was wat wij niet wouden.

 

Als een geschenk uit de hemel kwam opeens de verloren 20 euro tevoorschijn uit Mariekes zak en we besloten ze op een drankje te trakteren en te zeggen dat we naar huis gingen.

Ik zie ons nog met een uitgestreken gezicht zeggen: "Nee, ik ben ECHT moe, ja, ik vind het ook jammer, sorry, het spijt ons echt zóóó erg, we hadden jullie zo graag beter willen leren kennen vanavond, ja volgende keer zijn we er weer." Mijn Italiaan had ons wel ongeveer door, hij wou niet meer echt met me praten, de andere was iets minder snugger en vroeg om Mariekes nummer. 

 

We ontsnapten dus, liepen door naar 2Jokers, een verschrikkelijke tent, waar het gemiddelde IQ van het publiek niet veel hoger is dan 90. We socializden toch maar, we dansten, we praten... En toen was het tijd om naar de bus te gaan.

 

We lopen langs de uitgang, we hadden het kunnen weten, daar stonden die twee. Ik wou nog een geniaal excuus bedenken, maar genialer dan: "Ja, mijn vriend stond toevallig hier binnen maar is nu weer buiten dus we gaan nu echt, hihihi!" kwam er niet uit. (Niet bepaald één van mijn beste uitspraken van die avond waarin mijn intelligentie duidelijk naar voren komt..) Maar zij hadden op dat moment wel genoeg van ons, wij overigens wel wat langer al van hen, tijd dat onze wegen een andere kant op gingen. (dwz: Onze weg naar de bus en hun weg naar alles behalve die bus)

 

Toch, ik weet niet hoe een gemiddelde avond bij de rest gaat, maar voor ons was het een tikkeltje vreemd.

Als ik het zo typ, klinkt het eigenlijk ook gelijk een stuk flauwer...